Nienke's Column - Rijke baas, arme hond › Rodi Petfood

Nienke's Column - Rijke baas, arme hond

24 maart 2017

  • Delen via:

Rijke baas, arme hond...

Nienke Meijvogel-Blom is ‘stukjesschrijver’, zeemansvrouw en hondenliefhebber. Ze woont met de Samojeden Binne en Malle en IJslandse hond Mette op Terschelling, waar ze genoeg inspiratie opdoet om voor ons elke maand opnieuw een hondencolumn te schrijven.

We zijn een paar dagen naar Drenthe geweest en zitten op de veerboot terug naar het eiland. Het is druk aan boord. Niet alleen met tweebeners, maar er zijn ook veel viervoeters. We zitten aan een tafeltje in het midden van de salon en kunnen de andere  honden en hun baasjes goed observeren.  Binne, Mette en Malle liggen rustig onder en naast de tafel. Tijdens deze reis zal ik ontdekken hoe we ze eigenlijk ongemerkt  aandacht geven. Een kriebeltje hier, aaitje daar, of een klein ‘gesprekje’. Voor ons heel vanzelfsprekend, net als voor de baasjes van de Duck Tolling Retriever een paar tafeltjes verderop.

Een dame met een teckel loopt een paar keer heen en weer langs de tafel zonder dat onze dames het merken en even later krijgt ons drietal bezoek van een lief pincherpupje wat met zijn bazin komt buurten voor de socialisatie. De bazin roemt onze honden om hun rustige benadering, maar pincherpup vindt het nog wat eng en laat een deemoedsplasje lopen, wat uiteraard snel opgeruimd wordt.

Net uit het zicht laat een oudere Golden Retriever af en toe een diepe basblaf horen. Een paar tafeltjes verderop zit een ‘hooggeplaatste’ Boomer.  Het beestje verplaatst zich op de arm van de baasjes of zit op schoot. Letterlijk en figuurlijk voelt Boomer zich hooggeplaatst en laat dat regelmatig luid en duidelijk horen.

En tenslotte staat er een stukje verderop een Airedaleterriër, met zijn riem vastgebonden aan een tafeltje. Ik heb er wel wat mee, met de Airedales. Ze komen altijd zo voornaam over. Maar misschien ligt dat ook aan mij, omdat ik vroeger boeken las over een rijke familie die Airedales had. We blijven kijken naar hem, ook omdat niet duidelijk is bij welke mensen hij hoort, omdat hij net tussen twee tafeltjes in staat. We gokken dat hij bij het gezin met de man in de groene trui hoort. Daar staat hij het dichtst bij. Maar niemand bemoeit zich met hem. Dan zien we het zoontje van het andere gezin de hond aan de kant duwen als hij er langs moet. Zou hij dan toch bij die mensen horen? Maar ze kijken niet eens naar hem. Airedale kijkt om zich heen. Zijn hele, vriendelijke krulletjeslijf straalt uit dat hij wat aandacht wil maar iedereen negeert hem. De vrouw die blijkbaar zijn bazin is, is even weg geweest en komt weer terug. Hij kwispelt…hij lacht zijn hondenlach.. Maar ze loopt zo langs hem heen, zonder naar hem te kijken en gaat weer zitten. Ik kan zijn behoefte aan aandacht bijna voelen. Twee uur lang je hond, die zich voorbeeldig gedraagt, negeren…ik kan het me niet voorstellen.

Als de boot bijna in de haven is gaan we richting autodek, waar we nog even staan te praten met een kennis. Naast ons staat een vreselijk dure auto. Dan komt het gezin met de Airedale ook het autodek op. Het valt me eigenlijk nog mee dat ze hem niet vergeten zijn. En zij blijken de eigenaars van de peperdure bolide te zijn. Had ik toch gelijk met het koppelen van Airedales aan de elite. Deze mensen zijn rijk, stinkend rijk misschien. Maar in feite ook arm. Arm omdat ze niet de wederzijdse, vanzelfsprekende liefde voor hun hond ervaren. En de hond? Arme, arme hond…

 

Nienke en haar belevenissen dagelijks volgen? Dit kan via Facebook of Instagram!

 

Nienke's Column - Rijke baas, arme hond
Bekijk ze allemaal

Winkelzoeker Waar kan ik Rodi kopen?