Nienke's Column - Schrik! › Rodi Petfood

Nienke's Column - Schrik!

24 november 2016

  • Delen via:

Nienke Meijvogel-Blom is ‘stukjesschrijver’, zeemansvrouw en hondenliefhebber. Ze woont met de Samojeden Binne en Malle en IJslandse hond Mette op Terschelling, waar ze genoeg inspiratie opdoet om voor ons elke maand opnieuw een hondencolumn te schrijven.

Schrik!

Ik ben er zo vaak voor gewaarschuwd en echt, de laatste tijd deed ik het ook; de halsbanden van de honden af als ze los liepen. Ze kunnen altijd ergens achter blijven hangen of in elkaars halsband verstrikt raken. Dus sinds de honden nieuwe, wat ruimere halsbanden hebben, deed ik ze als ze los liepen meestal af, zeker als ze aan het dollen waren.

Het is een rare ochtend. Al heel vroeg staat er iemand op de stoep die met onze riolering aan de slag gaat. En ik ben geen ochtendmens. Ik start langzaam op en wacht nog een poosje met het uitlaten van de honden, want ik wil niet dat ze de hele buurt wakker blaffen. Een uur eerder dan normaal, op een tijd dat er veel honden in het bos zijn, stap ik in de auto en rijd naar het bos. Ik doe de autodeur open en voor ik de halsbanden af kan doen rennen de dames al weg naar twee stabijvrienden. Ze spelen even en ik roep ze terug omdat ik de andere kant op wil. Ze rennen me voorbij, richting het stukje bos waar Mette en Malle iedere ochtend een spel doen wat tussen tikkertje en rugby in zit. Terwijl de dames heen en weer rauzen, lopen Binne en ik om het stukje bos heen. Dan zie ik dat het spel veranderd. Het lijkt wel of Malle Mette aanvalt, wat ik totaal niet snap, omdat Malle dat nooit zal doen. Mette en Malle zijn een twee-eenheid, ze hebben nooit ruzie. Ik hoor paniekerige geluiden en ren het bos in. Dan zie ik het… Malle zit met haar onderkaak muurvast in Mette haar halsband. Ze heeft vermoedelijk de band vastgepakt, terwijl Mette een slag draaide. De band zit van onderen om haar kaak en boven haar tong zit een slag in de band. De honden zijn beiden totaal in paniek. Malle probeert los te komen, maar bij elke poging krijgt Mette minder lucht.

Wat het snelst zou zijn, is Mette proberen te draaien, zodat de slag uit haar halsband gaat, maar in mijn eentje met twee tegenstribbelende honden is dat onmogelijk. Hoewel er op dit tijdstip  vaak meer mensen in het bos zijn, is dat nu natuurlijk niet het geval. Het enige wat ik kan doen is proberen de natte, gladde band om Malle haar onderkaak vandaan te krijgen. Eerst krijg ik er geen beweging in, terwijl Mette het steeds benauwder krijgt. Met mijn ene hand probeer ik Malle stil te houden, de vingers en nagels van mijn andere hand klem ik tussen de band en Malles kin. En langzaam voel ik er wat beweging in komen. Het is secondewerk, maar voor mijn gevoel duurt het minuten voor ik Malle bevrijd heb en Mette weer adem kan halen.

Beduusd komen we overeind. Ik zie bloed op kragen en bekken. Ook mijn handen blijken onder het bloed te zitten. Van de honden en van mezelf. Bloedzusters zijn we nu. Ik blijk verschillende bijtwonden en kneuzingen in mijn handen en armen te hebben. Maar dat geeft helemaal niks, dat gaat wel weer over.

Ik besluit evengoed mijn rondje te lopen. Het lijkt me goed voor de honden om zo gewoon mogelijk te doen. Er is iets naars gebeurd, maar dat is nu voorbij. De honden blijven voortdurend tegen mijn kuiten geplakt en Malle likt steeds mijn bebloede handen. Tot we bijna weer bij de auto zijn, dan schieten Malle en Mette er vandoor. Ze gaan regelrecht naar de plek waar het allemaal gebeurde. Ik laat ze er uitgebreid snuffelen. Dat lijkt me goed voor de verwerking.

En ik? Als ik thuis kom bel ik eerst de huisarts om een afspraak te maken voor een tetanusinjectie. Dan pak ik de computer en typ deze column. Vanuit mijn tenen en met zere vingers. De tekst en mijn emoties zijn nu nog vers. Voor mij een stukje verwerking, voor jullie een waarschuwing. Hond los? Halsband of tuig af!

 

Nienke en haar belevenissen dagelijks volgen? Dit kan via Facebook of Instagram!

Nienke's Column - Schrik!
Bekijk ze allemaal

Winkelzoeker Waar kan ik Rodi kopen?