Als de echtgenoot op zee zat was het een uitdaging en mochten ze elk één sok van me wegbrengen. Als hij thuis was hadden ze ieder een paar. Bij Ronne ging er overigens wel wat aan vooraf. Bij haar moesten de sokken eerst hun vlieguren maken voor ze in de was mochten. Oppakken, uitschudden en loslaten. Ze kreeg het zelfs voor elkaar dat echtgenoot en ik sokken naar elkaar gooiden, die zij dan onderscheppen moest. Iedere gek zijn gebrek zeg maar…

En toen kwam Abbe erbij. En uiteraard moest puberpup zich er ook tegenaan gaan bemoeien. Het sokkenspel ging een ander level in. De kunst werd nu het betere gooi en smijtwerk te combineren met een vliegensvlugge puber met keeperkwaliteiten. De echtgenoot vertrouwde alleen Malle zijn sokken toe, waardoor de mijne de dupe werden en nogal eens gaatjes gingen vertonen als de ‘gezusters’ even keken of sokken ook kniekousen konden worden. Maar ach, wie maalt daarom als het dagelijkse spelletje zoveel plezier oplevert?

Wisten jullie trouwens dat sokken het meest gevonden voorwerp is in hondenmagen? Ik wist dat al jaren, maar gelukkig hadden mijn honden geen enkele behoefte aan een portie sok. Zelfs Ronne, die tegen haar epilepsie een medicijn krijgt wat er bij veel honden voor zorgt dat ze alles eten wat los en vast zit at geen sokken.  Gelukkig maar, want je moet er niet aan denken dat zo’n sok ergens halverwege vast komt te zitten.

Een week geleden zaten we tijdens het sokkenspel in de fase waarin Abbe alles doet om de sok van Ronne af te pakken. ‘Ik heb ze lekker alle twee in mijn bek!’, riep Ronne. ‘Niet lang meer’, zei Abbe en probeerde de bovenste te pakken te krijgen. Ronne hield dapper stand, met haar bek vol sok. Ze zou ze niet af laten pakken. En dan opeens heeft ze er nog maar een in haar bek en is de andere spoorloos verdwenen. Dat kan maar op een manier gebeurd zijn. Ik grabbel gelijk diep in Ronnes keel, waar ik ook wel eens een rest van een kluif uitgehaald heb, maar geen sok. Nergens…

Een kwartier later zit de echtgenoot met Ronne bij de dierenarts en krijgt ze een middel toegediend om te braken. Voorzichtig aan, want dit middel kan ook een epilepsieaanval veroorzaken. Ze braakt twee keer, maar al wat eruit komt, geen sok. Hij zal er via natuurlijke weg uit moeten, maar dat betekent wel dat Ronne voorlopig niet los kan lopen, want dan kunnen we niet zien wat eruit komt. We verwachten de terugkomst van de sok toch de volgende dag wel, maar elke keer als ze uit is geweest volgt het ‘persbericht’: Keurige keutels, geen sok!

Vanmorgen was het een week geleden. Mette, onze ‘kotscoördinator’, maakt ons wakker om te zeggen dat een van de andere honden naar buiten moet. Maar geen van de drie maakt aanstalten, dus kruipen we nog even terug in bed. Tot Ronne opeens begint te braken. Uiteraard op het kleed voor het bed. De tweede lading belandt in de tuin. Met sok! Ik weet niet bij wie het meer opluchting geeft, bij haar of bij ons. Het sokkenspel is daarmee voorgoed verleden tijd. Ook voor de sokkenmanager. Nu nog de andere sok vertellen dat zijn broertje nooit meer terug komt…

Nienke Meijvogel-Blom is ‘stukjesschrijver’, zeemansvrouw en hondenliefhebber. Ze woont samen met Samojeden Malle, Ronne en Abbe, en IJslandse hond Mette op Terschelling.