Nienke's column - Fay › Rodi Petfood

Nienke's column - Fay

30 januari 2018

Nienke Meijvogel-Blom is ‘stukjesschrijver’, zeemansvrouw en hondenliefhebber. Ze woont met de Samojeden Binne en Malle en IJslandse hond Mette op Terschelling, waar ze genoeg inspiratie opdoet om voor ons elke maand opnieuw een hondencolumn te schrijven.

Van sommige honden wordt gezegd dat ze ‘fay’ zijn, dat hun zesde zintuig zo goed ontwikkeld is, dat ze dingen van te voren aan zien komen. Vooral bij Shelties heb ik die term vaak voorbij horen komen. Onze Sheltie haar moeder heette Fay, misschien kwam het daardoor dat Galynn zo bijzonder was.

Galynn haar fokker kwam op een dag met haar in de bibliotheek waar ik werkte. Ze vertelde dat ze een goed tehuis zocht voor de half jaar oude dame. Of Galynn het ook wist weet ik niet, maar vanaf dat moment wist ik heel zeker dat ze bij ons kwam wonen, hoewel er nooit sprake van was geweest dat wij een Sheltie zouden nemen. Maar een paar weken later liep Galynn definitief ons huis en daarmee ons leven binnen.

Of ze alles van te voren aan zag komen weet ik niet, maar ze wist wel precies wanneer mijn vader langs zou komen. Ging Galynn op de bank voor het raam naar buiten zitten kijken, dan wisten we dat mijn vader binnen een paar minuten de oprit op zou fietsen. We vermoedden dat ze op de uitkijk ging zitten op het moment dat mijn vader drie straten verderop zijn fiets uit de schuur haalde.

Dertien jaar lang was Galynn de onbetwiste roedelleider van uiteindelijk vier generaties Samojeden. Onze Tante Gouvernante voedde ze allemaal op volgens haar eigen strenge sheltieregels. Onrust in de roedel hebben we in die jaren nooit gehad. De verhoudingen waren helder. Bovenaan stond Galynn, dan kwam er een hele tijd niets en dan kwam het witte gepeupel.

Ik ben ervan overtuigd dat ze haar einde niet alleen aan voelde komen, maar ook geregisseerd heeft. In de herfst van 2013 namen haar krachten zo snel af, dat we wisten dat we zeer binnenkort afscheid moesten nemen. We wilden met de Samojeden even naar het bos rijden voor een wandeling en besloten Galynn even thuis te laten. Maar toen ik haar even in de tuin liet en ze de auto zag staan, ging ze er naast zitten. Ze wilde mee, wat niet verwonderlijk was, want mee gaan in de auto deed ze het allerliefst.

Dus namen we haar mee en lieten haar in het bos rustig in de auto slapen. Op de terugweg zat ze tussen de andere honden in nog wat om zich heen te kijken. Toen we de haven langs reden stond er boven het wad een prachtige regenboog. En ondanks dat ik niets heb met de tekst van ‘The Rainbowbridge’, ik vind die tekst over overleden huisdieren met recht een dooddoener, moest ik er toch even aan denken. Ze zou toch niet nu..?

Toen we thuis kwamen en ik haar uit de auto zou helpen, lag ze tussen de andere honden te slapen, met haar kopje op haar pootjes. Ik riep haar, maar kreeg geen reactie. Ze was gestorven op de plek waar ze het liefste was, in de auto, tussen de andere honden.

Een half jaar later had ik een vreemde droom. Ik droomde dat ik met de honden langs een schutting liep, maar in plaats van voor de schutting langs, liepen de honden erachter langs. Toen ik de deur in de schutting opende, kwamen niet de Samojeden tevoorschijn, maar Galynn. Het gekke is dat ik op dat moment heel zeker wist dat ik droomde. Maar om te weten dat je droomt zou je toch wakker moeten zijn? En ergens had ik heel sterk het besef dat ik de kans kreeg om nogmaals afscheid van haar te nemen. Ik aaide haar lange sheltiesnuit zoals ik zo vaak gedaan had, tot alles vervaagde. Kwam ze definitief afscheid van me nemen? Ik zal het nooit weten, maar ik geloof het graag. Afscheid nemen van je hond, het zal nooit wennen. Maar als het afscheid zo ‘mooi’ is, dan kan je er na verloop van tijd met verbazing en een glimlach op terug kijken…

Nienke en haar belevenissen dagelijks volgen? Dit kan via Facebook of Instagram!

  • Delen via:
Nienke's column - Fay
Bekijk ze allemaal

Winkelzoeker Waar kan ik Rodi kopen?