Nienke's column - Viswijfje › Rodi Petfood

Nienke's column - Viswijfje

21 februari 2018

Nienke Meijvogel-Blom is ‘stukjesschrijver’, zeemansvrouw en hondenliefhebber. Ze woont met de Samojeden Binne en Malle en IJslandse hond Mette op Terschelling, waar ze genoeg inspiratie opdoet om voor ons elke maand opnieuw een hondencolumn te schrijven.

Als ik dit schrijf is het twee jaar geleden dat we Bamse moesten laten gaan. En hoewel we haar nog steeds missen, is het geen verdrietige dag. Hoe kan een dag waarop je extra vaak aan een hond die zo bijzonder was terug denkt nou een slechte dag zijn? Op een dag als dit moet je niet te lang stil staan bij de dood, maar moet je vooral terugdenken aan haar prachtige leven. Vijftien en een half jaar is lang genoeg om een mooie verzameling hondenavonturen te maken. Vrolijke avonturen, spannende avonturen en avonturen met een luchtje. Het is niet voor niets dat we onze dames regelmatig wentelteefjes noemen.

Het is bijna 16 jaar geleden. We waren op vakantie in Zweden, waar we bijna elk jaar naar toe gaan. We bezochten een Zweedse Samojedenfokker, die in een prachtig kustdorpje woonde; Fiskebäckskil. Een naam die me aan mijn jeugd deed denken. In het Terschellinger dialect wordt vis ‘fisk’ genoemd en van mijn opa kregen we regelmatig ‘bakte fisk’. De associatie met de naam van dit mooie plaatsje, met zijn huisjes op de rotsen en kleine vissersbootjes was snel gelegd.

Nadat we een paar uur op bezoek waren geweest, werd het tijd om weer op huis aan te gaan. Het vakantiehuisje wat we gehuurd hadden lag ruim drie uur rijden van Fiskebäckskil af, dus we wilden het niet te laat maken. Bij het afscheid kregen we nog twee vers gevangen makrelen mee. Mijn associatie van de plaatsnaam met het bakken van vis was dus zo gek nog niet. Toen we de deur open deden en naar de auto zouden gaan, stoof Bamse met een rotgang de bosjes achter de auto in. Logisch dachten wij, na een paar uur binnen te hebben gezeten zou ze vast nodig moeten…

Onze Zweedse gastvrouw gaf verschrikt een kreet, het kon best eens zijn dat er visafval in die struiken lag. Ze had het nog niet gezegd of Bamse kwam als een soort zeemeerhond, voorzien van een compleet geschubte rug en kraag de struiken uit. De stank was overweldigend.  Snel dirigeerden we haar weer het huis in. De badkamer met douche was gelukkig in de gang, zodat Bamse haar reukspoor niet door het hele huis hoefde te trekken. Na een uitgebreide douchebeurt met rozenshampoo vertrokken we naar ons huisje. Ondanks de wasbeurt was de terugtocht beslist geen rozengeur en maneschijn en behoorlijk koud, daar we af en toe maar een stuk met het raam open reden omdat de stank niet te harden was . Aangezien wassen toch niet hielp, hebben we Bamse bij terugkomst in het huisje, besprenkeld met het meest geurende wat we konden vinden, de aftershave van mijn man. De rest van de week rook Bamse naar pas geschoren vis…

Omdat we in het zomerhuisje niet de mogelijkheid hadden de makrelen smakelijk te bereiden, hebben we ze gekookt voor de honden. Het stinkende visafval wil je echter niet een week in de vuilnisbak hebben liggen. Toen ik mijn man vroeg wat hij ermee gedaan had, antwoordde hij dat hij het volgens oud, Zweeds gebruik in de bosjes had gegooid. Ik ben er nog altijd niet achter of hij het meende, maar ik weet dat ik de honden de rest van de week bij alle struiken vandaan gehouden heb. Nog drie weken lang heeft Bamse als een soort geurend souvenir uit Fiskebäckskil rondgelopen. Daarna was de lucht geklaard.

Nienke en haar belevenissen dagelijks volgen? Dit kan via Facebook of Instagram!

 

  • Delen via:
Nienke's column - Viswijfje
Bekijk ze allemaal

Winkelzoeker Waar kan ik Rodi kopen?