Nienke's Column - Probleemgedrag › Rodi Petfood

Nienke's Column - Probleemgedrag

29 mei 2018

Probleemgedrag. Het is een term die je steeds meer lijkt te horen in de hondenwereld. Maar is wat wij probleemgedrag noemen dat eigenlijk wel? Het valt mij op dat veel gedrag wat wij probleemgedrag noemen, in feite normaal hondengedrag is, waar wij een probleem van maken. Het is ongewenst gedrag, hooguit.

Een paar jaar geleden kwamen we op de veerboot van Duitsland naar Denemarken een Duits stel tegen met een leuke IJslandse hond. Hij was 9 maanden oud en droeg tot mijn schrik een anti-blafband. Hij blafte zo en dat was toch wel een probleem en met die band om was hij lekker rustig geworden… Probleemgedrag? Nee hoor, doodnormaal gedrag voor een ‘IJsco’. Een van de eerste dingen die je leert als je je een beetje in het ras verdiept, is dat de IJslander in het algemeen, uitzonderingen daargelaten, twee puntjes van aandacht heeft: Verlatingsangst en blaffen. Om dat naar onze Mette te vertalen: Loop je de deur uit, al is dat maar naar de schuur en je neemt haar niet mee, dan breekt haar hondenhartje met een luide ‘krak’ in tweeën. Die ‘krak’ hoor je echter niet, door het vocale geweld wat onmiddellijk uitbreekt. Probleemgedrag? Nee, IJslands gedrag, waar jij als baas, of de buren, een probleem van kunnen maken.

Zo kan het fixeren van andere honden, of het opdrijven van fietsers door Bordercollies best problemen opleveren, maar het is gedrag wat er nou eenmaal in zit en wat je er enkel uit zal krijgen door iets met de hond te gaan doen waarin hij zijn instinctieve gedrag kwijt kan.

De jachthond die op eigen houtje een ‘wild’ avontuur beleeft omdat hij geen jachttraining gehad heeft? Zeker een probleem, maar in feite geen probleemgedrag. Hij doet alleen waar hij voor gemaakt is. Veel ergernis kan voorkomen worden als je je verdiept in de geschiedenis van het ras en vervolgens het ras kiest wat voor jou het meest geschikt is, waarmee je de minste kans loopt dat jij of je omgeving zich eraan storen gaat.

Vaak is het gedrag ook door ervaring aangeleerd. En meestal is het zo dat de hond het feilloos aanvoelt als jij je er druk om maakt en nog een level hoger gaat in wangedrag.

Soms worden honden ook aangestoken in hun wangedrag door roedelgenoten. Onze Nuka had een hekel aan bordercollies. Niet aan allemaal, maar aan die, die het verschil tussen honden en schapen niet zagen en het waagden haar te fixeren. Binne heeft die aversie feilloos van haar oudtante Nuka overgenomen.

Op een ochtend loop ik met mijn vriendin met haar drie mini-viervoeters langs de baai, als bekenden met een oude Bordercollie-reu, die zeker niet in Binnes risicogroep valt, ons achterop lopen. Ik besluit dat de rustigste van mijn drietal even los mag om bij Bruce te kijken, want ik wil niet gelijk de ongeleide projectielen Mette en Malle op het oudje afvuren. Mijn fout. Binne is overprikkeld omdat we al met veel honden lopen en let niet op welke Border het is. Ze klapt bovenop die arme Bruce.. In 3 seconden heb ik haar eraf, maar ze heeft zelf ook ontdekt dat het niet de vijand is die ze aanvloog. Deemoedig staat ze naast Bruce, die behoorlijk bloed naast zijn oog. Ik verontschuldig me uitgebreid, de baasjes zijn niet boos, ze weten dat Binne dit normaal nooit zou doen. Zij gaan vlug naar huis om de auto te pakken om naar de dierenarts te gaan. Ik beloof de rekening te betalen en loop met mijn vriendin richting huis.

Omdat ik weet dat ik niet alleen hun dag, maar ook hun vaste zaterdagse kop koffie bij de banketbakker verpest heb, schuif ik thuis de honden achter de deur (Mettes hart breekt) en ga naar de banketbakker voor een tegoedbon voor koffie met iets erbij, in te leveren op een betere dag als deze. Als ik bij de bakker vandaan kom en naar mijn auto loop kom ik de kennissen, mét de onfortuinlijke Bruce tegen. Op weg naar de koffie. Ik kan mijn bon gelijk afgeven en gelukkig valt het met het oudje reuze mee. Er zit een scheurtje in zijn ooghoek, maar te klein om te hechten. Met wat antibiotica komt het wel weer in orde. Zij gaan koffie drinken, ik ga naar huis.

Ik zit er evengoed mee in mijn maag. Vertoont Binne nu probleemgedrag? Nee! Als Binne een Bordercollie aanvalt die haar gefixeerd heeft, is dat heel vervelend, duizend excuses van mijn kant, maar ik kan het wel begrijpen. Dat ze hier de fout in ging, zich vergiste in hond en erop dook, dat is mijn schuld, mijn probleem. Ik liet haar niet lang genoeg aan de lijn zitten om haar te laten zien dat het Bruce was. Ik liet haar los, terwijl ik kon weten dat ze al wat overprikkeld was.

Heb ik haar gestraft? Nee, want ze had zelf al door dat ze fout zat en ik geloof ook niet dat ze dit nog eens zal doen. Ik heb wel mezelf gestraft, omdat het mijn schuld was.  Terwijl ik bij de bakker stond te wachten op het klaarmaken van de tegoedbon, kon ik al het lekkers horen roepen vanuit de koeltoonbank. Maar ik had het niet verdiend. Het werd een laat, kaal bakje koffie die ochtend…

Nienke Meijvogel-Blom is ‘stukjesschrijver’, zeemansvrouw en hondenliefhebber. Ze woont met de Samojeden Binne en Malle en IJslandse hond Mette op Terschelling, waar ze genoeg inspiratie opdoet om voor ons elke maand opnieuw een hondencolumn te schrijven.

Nienke en haar belevenissen dagelijks volgen? Dit kan via Facebook of Instagram!

  • Delen via:
Nienke's Column - Probleemgedrag
Bekijk ze allemaal

Winkelzoeker Waar kan ik Rodi kopen?